Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Pretty self-explanatory
sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Tue Jun 28, 2022 5:55 am

Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Tue Jun 28, 2022 6:01 am

http://www.musicinframe.be/2022/06/27/e ... nostalgie/

Elvis Costello and The Imposters @ OLT Rivierenhof simpelweg tijdloze popnostalgie!

Elvis Costello is al meer dan veertig jaar bezig en heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Hoogtepunten opsommen is dan ook onbegonnen werk. De charismatische kleine man wordt begeleid door de Imposters, bestaande uit Steve Nieve (keyboards), Davey Faragher (bas) en Pete Thomas (drums). Costello komt in een zeer goede stemming het podium op. Dat is duidelijk te merken aan de manier waarop hij het publiek verwelkomt.

Openen doet hij met Accidents Will Happen en Green Shirt. De Britse zanger heeft voor het publiek een breed scala aan songs geselecteerd. Zo horen we in het begin al snel bekend werk voorbijkomen, zoals Watching the Detectives. Maar daar blijft het niet bij. Costello trakteert het publiek op amusante anekdotes. Een absoluut hoogtepunt van deze avond was het zingen van What A Good Year For The Roses. Costello weet met zijn repertoire een perfecte spanning op te bouwen. Hij lost het eeuwenoude probleem op van wat te doen als een artiest te veel geweldige nummers voor één show heeft: hij nam ze allemaal mee op het podium. Met Pump It Up begonnen de dansbenen echt los te komen.

Tegen het einde van de avond krijgt het publiek de grootste klassiekers te horen. Costello is een absolute rasentertainer die iedere noot met met passie zingt en met zijn band de juiste songs kracht bij zet. Het is bovenal zijn stem, dat unieke timbre, die uithalen, waar hij zijn publiek keer op keer mee raakt. Veel van de beste momenten kwamen verspreid over de avond. Costello en zijn Imposters betraden het podium met veel favorieten in een krachtige twee uur en dertig minuten durend set! Simpelweg een tijdloos concert dat zeker niet verveelde.

————————————-
Google translation:

Elvis Costello and The Imposters @ OLT Rivierenhof simply timeless pop nostalgia!

Elvis Costello has been around for more than forty years and has more than earned his spurs. Listing highlights is therefore impossible. The charismatic little man is accompanied by the Imposters, consisting of Steve Nieve (keyboards), Davey Faragher (bass) and Pete Thomas (drums). Costello enters the stage in a very good mood. This is clearly noticeable in the way he welcomes the audience.

He opens with Accidents Will Happen and Green Shirt. The British singer has selected a wide variety of songs for the public. In the beginning, for example, we soon hear well-known work, such as Watching the Detectives. But it doesn't stop there. Costello treats the audience to amusing anecdotes. An absolute highlight of this evening was the singing of What A Good Year For The Roses. Costello knows how to build a perfect tension with his repertoire. He solves the age-old problem of what to do when an artist has too many great songs for one show: he took them all on stage. With Pump It Up the dancing legs really started to loosen up.

Towards the end of the evening, the audience will hear the greatest classics. Costello is an absolute pure-bred entertainer who sings every note with passion and reinforces the right songs with his band. Above all, it is his voice, that unique timbre, that strikes his audience time and again. Many of the best moments came throughout the evening. Costello and his Imposters took the stage with many favorites in a powerful two hour and thirty minute set! Simply a timeless concert that certainly did not bore.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Tue Jun 28, 2022 12:07 pm

https://www.humo.be/muziek/tijdens-elvi ... ~b7449be2/

Tijdens Elvis Costello in OLT bleef de fan in ons wat op onze honger zitten

Laat ons eerlijk zijn: de reden waarom zoveel artiesten op leeftijd de laatste jaren toch vaker dan ooit op neverending tour (copyright B. Dylan) trekken, is om zo het door de instorting van de platenverkoop veroorzaakte inkomensverlies te compenseren. Dit was Costello’s zesde optreden in Antwerpen op evenveel jaar tijd. Maar in het geval van Elvis spelen nog andere redenen. Hij ziet zich behalve als uitzonderlijk componist (oeuvre is geen te duur woord) ook als een ouderwetse entertainer zoals zijn vader er een was. Voor hem is optreden zoals ademen. Die houding lees je van van de intensiteit van zijn optredens, de interactie met zijn trouwe muzikanten (pianist Steve Nieve en drummer Pete Thomas van The Attractions waren er weer bij) en de 378 bisnummers die hij meestal speelt.

‘Wie was hier gisteren ook?,’ wilde Elvis weten. Een hondertal fans stak z’n hand op. ‘Geeft niks, dit wordt een totààl andere set.’ Ik weet niet in hoeverre dat klopt, ik zat zondag in Londen. Het was in elk geval een lange en zeer gevarieerde set met naar mijn gevoel iets te veel minder bekende en te lang uitgesponnen versies, waarbij Elvis ook iets te dol was op zijn distortion effectpedaal. Het is altijd wel heerlijk om hem te zien in het intieme en idyllische openlucht theater – in Engeland en Amerika treedt hij meestal op in veel grotere en koelere zalen. Hij haalde uit naar de plek waar abortus net opnieuw illegaal is geworden (zelfs als een vrouw wordt verkracht moet ze in heel wat Amerikaanse staten het kind laten komen): ‘Ik heb nu kinderen die opgroeien als Amerikanen, en ik heb de grootste moeite om hen uit te leggen hoe moraalridders de Verenigde Staten terug naar de middeleeuwen willen leiden.’ En Rusland kreeg een subtiele veeg uit de pan in ‘What’s so funny about peace, love and understanding’.

Tijdens zijn vorige passage was hij net, en niet helemaal, hersteld van zijn kanker (ziekten houden duidelijk geen rekening met talent). Nu zong hij beter, zelfs zijn falsetto bleek intact. En niemand schakelt naadlozer en gemakkelijker van de ene grote emotie naar de andere, van venijnige attaque naar smaakvol sentiment en ontroering.

Helemaal aan het eind zei Elvis monkelend: ‘Deze ‘Alison’ heb ik vorige keer niet gespeeld omdat jullie me me zo’n nummer té makkelijk leuk zouden vinden. Maar nu Charlie Sexton erbij is, doen we het.’ Voordien was er meer dan twee uur lang zalven en slaan, van heftige oude en nieuwe songs als ‘Can’t stand up (for falling down)’, ‘Hettie O’Hara confidential’ en ‘We are all cowards now’, tot eposjes als ‘Party Girl’, ‘Penelope Halfpenny’, ‘Out of time’ en The death of magic thinking’, dat naadloos overliep in een van lange en grappige film noir monologen voorzien ‘Watching the detectives’.

Aan The King of Belgium is een goeie stand up comedian verloren gegaan. Al moest je mee zijn met zijn talrijke hints naar de Engelse cultuur, van de briljante schrijver Graham Greene tot cultseries zoals ‘The man from U.N.C.L.E.’ Hij parafraseerde ook dichter WH Auden: ‘My face is like a potato left out in the rain’. Eén staaltje van de door de echtgenoot van jazzdiva Diana Krall met het métier van een ouderwetse komiek gedebiteerde grappen: ‘Toen ik zeven jaar was en ik voor de eerste keer moest biechten, koos ik voor overspel. Ik dacht: later leer ik vast wat dat is. En inderdaad, ik heb het vandaag aan den lijve ondervonden, hier in Antwerpen. Nee hoor, ik lieg… Het was in Gent.’

De fan in mij bleef wat op z’n honger zitten: geen ‘Shot with his own gun’ vanavond, geen ‘Every day I write the book’, geen ‘Shipbuilding’, geen ‘I wanna be loved’… Maar ja, hij kan moeilijk een set van viér uur spelen.

Zonder dat hij ooit het podium verliet of opzichtig aasde op een staande ovatie of geroep om bisnummers, ging hij naadloos over op een vracht bonussen, eerst meezinger ‘Good year for the roses’ en ‘(I don’t want to go to) Chelsea’, dan ‘Pump it up’.

Bijna alle songs werden grondig uitgemolken, maar vaak met schitterend resultaat: ‘I want you’, sowieso een prachtsong, voorzag hij van lange improvisaties en een gitaarduel met Charlie Sexton. Ik moest de volgende ochtend heel vroeg opstaan, dus na ‘Alison’ ben ik weg gegaan. Het zou me niet verbazen als hij daar nu nog staat, halfweg zijn 379ste bisnummer.

———————————————
Google translation:

During Elvis Costello in OLT, the fan in us stayed hungry

Let's be honest: the reason why so many elderly artists go on never-ending tours (copyright B. Dylan) more than ever in recent years is to compensate for the loss of income caused by the collapse of record sales. This was Costello's sixth performance in Antwerp in as many years. But in Elvis' case, there are other reasons. Besides being an exceptional composer (oeuvre is not an expensive word), he also sees himself as an old-fashioned entertainer like his father was one. For him, acting is like breathing. You can tell that attitude from the intensity of his performances, the interaction with his loyal musicians (pianist Steve Nieve and drummer Pete Thomas from The Attractions were again with them) and the 378 bis songs he usually plays.

"Who was here yesterday?" Elvis wanted to know. Hundreds of fans raised their hands. "Doesn't matter, this will be a completely different set." I don't know to what extent that is correct, I was in London on Sunday. In any case, it was a long and very varied set with, in my opinion, a little too much less known and too long drawn out versions, with Elvis also being a little too fond of his distortion effect pedal. It is always a joy to see him in the intimate and idyllic open air theater – in England and America he usually performs in much larger and cooler venues. He lashed out at the place where abortion has just become illegal again (even if a woman is raped, she has to let the child come in many US states): 'I now have children who are growing up as Americans, and I have the greatest difficulty to explain to them how moral knights want to lead the United States back to the Middle Ages.” And Russia got a subtle blow in “What's so funny about peace, love and understanding”.

On his previous pass, he had just, and not quite, recovered from his cancer (diseases clearly don't take talent into account). Now he sang better, even his falsetto turned out to be intact. And no one switches more seamlessly and easily from one great emotion to another, from venomous attack to tasteful sentiment and poignancy.

At the very end, Elvis said morosely: 'I didn't play this 'Alison' last time because you would like me too easily a song like that. But now that Charlie Sexton's here, we'll do it.” Before that, there was more than two hours of anointing and beating, of heavy old and new songs like “Can't stand up (for falling down)”, “Hettie O'Hara confidential ' and 'We are all cowards now', to epics like 'Party Girl', 'Penelope Halfpenny', 'Out of time' and The death of magic thinking', which flowed seamlessly into a long and funny film noir monologue' Watching the detectives'.

A good stand up comedian has been lost to The King of Belgium. Though you had to go along with his numerous hints at English culture, from the brilliant writer Graham Greene to cult series such as 'The man from U.N.C.L.E.' He also paraphrased poet WH Auden: 'My face is like a potato left out in the rain'. One example of the jokes debited by jazz diva Diana Krall's husband with the craft of an old-fashioned comedian: 'When I was seven years old and I had to confess for the first time, I chose adultery. I thought: later I will learn what that is. And indeed, I experienced it myself today, here in Antwerp. No, I'm lying… It was in Ghent.'

The fan in me was a bit hungry: no 'Shot with his own gun' tonight, no 'Every day I write the book', no 'Shipbuilding', no 'I wanna be loved'… But hey, he can hardly play a set of four hours.

Without ever leaving the stage or blatantly preying on a standing ovation or yelling for bis numbers, he transitioned seamlessly into a bevy of bonuses, first sing-along “Good year for the roses” and “(I don't want to go to) Chelsea ', then 'Pump it up'.

Almost all songs were thoroughly milked out, but often with brilliant results: 'I want you', a beautiful song in any case, he provided with long improvisations and a guitar duel with Charlie Sexton. I had to get up very early the next morning, so after 'Alison' I left. I wouldn't be surprised if he's still there, halfway through his 379th bis number.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Tue Jun 28, 2022 4:00 pm

https://damusic.be/live/elvis-costello- ... -4630.html

Elvis Costello & The Imposters - Wat we horen wilden
Openluchttheater, 26 juni 2022

"Wij gaan hier niet spelen wat jullie willen horen." Elvis Costello zei het met een demonisch glimlachje, toen hij uitlegde hoe het Rusty-project - de samenwerking met zijn voormalige kompaan Allan Mayes - tot stand was gekomen. Maar dat viel dus nogal mee.

Let wel, een optreden van Elvis Costello & The Imposters bevat altijd wel een paar verrassingen. We zouden teleurgesteld zijn, als dat niet het geval was. Maar er zijn ook the usual suspects, die aan bod komen. En soms word je dan zelf met de neus op de feiten gedrukt. Want toen iemand ons na het concert stuurde dat hij helemaal onder de voet was van de versie van I Want You, die werd opgevoerd, realiseerden wij ons dat we dit eigenlijk als "normaal" waren gaan beschouwen nadat we dat al een paar keer live hadden ondergaan. Maar dat is het dus niet: de lust, de jaloersheid, de woede die van deze live versie uitgaat, kan en mag je niet als "normaal" beschouwen, want zelden werden die emoties intenser overgebracht; zelden was een rauwe gitaarsolo meer to the point.

Maar we lopen op de feiten vooruit, want I Want You was de traditionele afsluiter van de set en er ging nogal wat aan vooraf. Vierentwintig andere songs met name. En het was uiteraard helemaal niet toevallig dat net Surrender To The Rhythm van Rusty als introductie tot de show werd gespeeld. Zo kreeg Costello meteen de kans om ons daar allemaal fijntjes op te wijzen. Even verderop, net voor Either Side Of The Same Town zou hij dat trouwens nogmaals doen, verpakt in een sappig verhaal over het ontstaan van die band.

Daarvoor waren al Accidents Will Happen en een krachtig Green Shirt gepasseerd, gebracht zoals we het van Costello kennen. Het was met andere woorden onmogelijk om mee te zingen, gezien hij de tekst steeds net iets voor (of na) de maat liet vallen, iets wat hij bijna steeds doet, als hij die oudere songs brengt, als was het om het voor zichzelf interessant te houden (hetgeen waarschijnlijk ook het geval is). Dat meezingen mocht en kon dan weer wel op de koppige versie van Good Year For The Roses verderop in de show. Meer nog, we werden er bijna toe gedwongen in Big Stars Have Tumbled, net zoals we met lichte dwang tot klappen werden aangezet voor een aantal andere songs.

Muzikaal was dit optreden, zoals telkens weer bij Costello, een feest. Want een heel spectrum tussen pop en rock werd aangestipt op steeds weer boeiende wijze. En ook de nodige uitstapjes richting bigband (Hetty 'O Hara Confidential) of jazzy blues (Big Stars Have Tumbled) werden gemaakt en gesmaakt. Costello is nooit vies geweest van experiment, welke kant dat dan ook op gaat.

Het is u ongetwijfeld al duidelijk geworden dat Costello zelf in bijzonder goede vorm was en hetzelfde kan gezegd worden van de ijzersterke Imposters, die hier met extra gitarist Charlie Sexton (ooit ook al actief bij Bob Dylan) voor een prima aanvulling hadden gekozen, die ook nog eens regelmatig met de frontman in duel ging (zoals in (I Don't Want To Go To) Chelsea). Davey Farragher wisselde elektrische en staande bas af (met het strijkerinterludium in The Man You Love To Hate misschien wel als hoogtepunt), Pete Thomas was de retestrakke metronoom van het gezelschap, terwijl Steve Nieve bijna elke song opkrikte met riedels uit de batterij toetsen voor zijn neus (gaande van piano over synth tot Hammond).

Persoonlijk waren we blij dat net Penelope Halfpenny (voorafgegaan door een schitterend verhaal over hoe hij als kind te biecht moest gaan) en What If I Can't Give You Anything But Love (naast nog een aantal andere tracks) uit de laatste plaat werden gepikt. Misschien wel omdat ze ons het meest doen denken aan de Costello van onze jeugdjaren en bovendien zijn het ijzersterke songs.

Evengoed waren we nochtans blij om eerder onbekende songs als het duo I Don't Like You Lyndon Johnson en Tipsy Woman te horen te krijgen. Want een concert van Elvis Costello & The Imposters is ook altijd een ontdekkingstocht. En dat was in OLT Rivierenhof niet anders. En dus kregen we uiteindelijk toch waarvoor we gekomen waren: een boeiend, afwisselend, grappig, emotioneel, strak, nu eens jachtig dan weer relaxt concert. Zoals we dat van Declan McManus, geen familie van worstelaar Mick MacManus, verwachten.

—————————
Google translation

Elvis Costello & The Imposters - What We Wanted To Hear
Open Air Theatre, June 26, 2022

"We're not going to play here what you want to hear." Elvis Costello said it with a demonic smile as he explained how the Rusty project - the collaboration with his former acquaintance Allan Mayes - came about. But that was quite okay.

Mind you, a performance by Elvis Costello & The Imposters always contains a few surprises. We'd be disappointed if that wasn't the case. But there are also the usual suspects that are discussed. And sometimes you are confronted with the facts yourself. Because when someone sent us after the concert that he was completely under the foot of the version of I Want You being performed, we realized that we had actually come to think of this as "normal" after already playing it a few times live. undergo. But it isn't: the lust, the jealousy, the anger emanating from this live version cannot and should not be regarded as "normal", because rarely were those emotions conveyed more intensely; rarely was a raw guitar solo more to the point.

But we are running ahead of the facts, because I Want You was the traditional closing of the set and quite a bit preceded it. Twenty-four other songs in particular. And of course it was no coincidence that Rusty's Surrender To The Rhythm was just played as an introduction to the show. This gave Costello the opportunity to point this out to all of us. A little further on, just before Either Side Of The Same Town, he would do that again, wrapped in a juicy story about the origin of that band.

Before that, Accidents had already passed Will Happen and a powerful Green Shirt, brought as we know it from Costello. In other words, it was impossible to sing along, as he always dropped the lyrics just a little before (or after) the beat, something he almost always does, when he performs those older songs, as if it were interesting for himself. (which is probably the case). That singing was allowed and was possible on the stubborn version of Good Year For The Roses later in the show. What's more, we were almost forced to do it in Big Stars Have Tumbled, just as we were forced to clap for a number of other songs by light coercion.

Musically, as always with Costello, this performance was a feast. Because a whole spectrum between pop and rock was touched on in a fascinating way. And the necessary trips to the big band (Hetty 'O Hara Confidential) or jazzy blues (Big Stars Have Tumbled) were also made and appreciated. Costello has never been averse to experiment, whichever way it goes.

It has undoubtedly already become clear to you that Costello himself was in particularly good shape and the same can be said of the rock-solid Imposters, who had opted for an excellent addition here with additional guitarist Charlie Sexton (also once active with Bob Dylan), who also regularly dueled the frontman (as in (I Don't Want To Go To) Chelsea). Davey Farragher alternated electric and upright bass (perhaps the highlight of the string interlude in The Man You Love To Hate), Pete Thomas was the band's ultra-tight metronome, while Steve Nieve jacked up almost every song with riffs from the battery of keys for his nose (ranging from piano over synth to Hammond).

Personally, we were happy that Penelope Halfpenny (preceded by a wonderful story about confessing as a child) and What If I Can't Give You Anything But Love (alongside a number of other tracks) were picked from the latest record. . Perhaps because they remind us most of the Costello of our youth and they are also very strong songs.

Nevertheless, we were happy to hear previously unknown songs such as the duo I Don't Like You Lyndon Johnson and Tipsy Woman. Because a concert by Elvis Costello & The Imposters is always a journey of discovery. And that was no different in OLT Rivierenhof. And so we finally got what we came for: a fascinating, varied, funny, emotional, tight, sometimes hectic, then relaxed concert. As we would expect from Declan McManus, not related to wrestler Mick MacManus.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

johnfoyle
Posts: 14735
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby johnfoyle » Wed Jun 29, 2022 3:25 am


johnfoyle
Posts: 14735
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby johnfoyle » Wed Jun 29, 2022 3:26 am


sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Wed Jun 29, 2022 12:51 pm

johnfoyle wrote:https://www.musiczine.net/nl/news/item/86941-elvis-costello-the-imposters-olt-rivierenhof-deurne-op-26-en-27-juni-2022-pics.html

Photos: https://www.musiczine.net/nl/photos/cat ... -2022.html
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Wed Jun 29, 2022 12:57 pm

Photos: https://www.enola.be/2022/06/28/elvis-costello-2/

https://www.enola.be/2022/06/28/elvis-costello-3/

Elvis Costello26 juni 2022 OLT Rivierenhof, Deurne

Elvis Costello is synoniem voor kwaliteit. En ondanks een paar minpuntjes, zoals een geluidsmix die af en toe te wensen over liet, was zijn passage in het Rivierenhof alweer een voltreffer. Het zijn niet alleen 80-jarigen die meer dan twee uur onafgebroken op het podium staan dezer dagen, zo blijkt.

Want ja, Costello had er weer duidelijk zin in. Klokslag half negen kwam hij naar goede gewoonte het podium opgestormd, om pas na 140 minuten te verdwijnen. In die tijd grasduinde de Engelsman door zijn back catalogue, bracht hij een paar nieuwe nummers van A Boy Named If en strooide hij lustig met grappige anekdotes. Kortom, een avondje stemmig topamusement.

De goede luisteraar kon Costello’s stem al herkennen in de muziek die voor het optreden uit de speakers kwam. Dat was dus van zijn band Rusty, waarmee hij als tiener de eerste stappen in de muziekwereld zette. Maar die reünie-tour met akoestische gitaren komt er niet, oh nee, Costello heeft goesting om te rocken, en dat deed hij met verve.

Zoals van wal steken met “Accidents Will Happen” en “Green Shirt” – beide al meer dan 40 jaar oud, maar verouderd klinken doen ze niet. Het ging verbazend goed vooruit, en The Imposters waren in goeie doen. Vooral pianist en toetsentovenaar Steve Nieve deed ons meermaals naar adem happen: zijn toetsenslagen klonken als mokerslagen, en hij toverde klanken uit zijn instrumenten waar we zowaar gelukkig van worden.

Minder gelukkig werden we af en toe van de geluidsbrij tijdens de gitaarduels tussen Costello en Charlie Sexton, zoals in “The Death of Magic Thinking”. Beide uitstekende gitaristen, maar blijkbaar had de geluidsman niet door dat ze ook als eens samen spelen? Want dat klonk langs geen kanten, sorry hoor.

Een beetje spijtig, want alle muzikanten waren verdomd sterk op dreef – ook drummer Pete Thomas en bassist David Farragher stonden zich Imposter-gewijs uitstekend van hun taak te kwijten.

Maar alla, niet getreurd, Costello liet het alleszins niet zichtbaar aan zijn hart komen en breide er een “Watching The Detectives” met zomers reggaetempo aan vast. En daar kwam de eerste keer het kippenvel: op het einde ging hij quasi a capella verder, waarmee hij zonder problemen de hele arena stil kreeg. Er zijn mensen die Costello maar een zeurderige zanger vinden, maar in het OLT was hij uitstekend bij stem. Hij ging zonder problemen de hoogtes en laagtes opzoeken, zo vaak het hem zinde. En de aanwezigen smulden ervan. Al was het vooral het staand publiek dat het eerste uur voor de ambiance zorgde – de zittende mens was blijkbaar nog aan het nadenken wat hij er nu van vond.

Gelukkig heeft Elvis Costello genoeg charme en podiumervaring om iedereen mee te trekken in zijn verhaal. Zo vertelde hij over dat obscure plaatje dat hij in een platenwinkel gevonden had. En omdat hij het zo’n tof ding vond, had hij besloten het maar voor ons te spelen. Waar “I Don’t Want Your Lyndon Johnson” (zo’n typisch jaren 60-rocknummer) precies over gaat, is ook voor Costello een raadsel, maar het klonk goed, en soms moet het niet meer zijn.

Als je zoveel steengoede nummers bij elkaar geschreven hebt als Costello is het leuk om de arrangementen wat aan te passen, maar spijtig genoeg ging “(The Angels Wanna Wear My) Red Shoes” een beetje verloren. Al remedieerde hij direct met “Penelope Halfpenny”, een heerlijk mijmerend en melancholisch nummer waar Costello een patent op heeft.

Elvis Costello strooide de hele avond met complimenten voor zijn trouwe Belgische fans, al ging hij toch even de mist in toen hij het over “Holland” had. Zullen we het maar op de vermoeidheid steken? Het publiek vergaf hem alleszins deze kleine lapsus.

Bisnummers, nog zoiets waar Elvis Costello uit de band springt. Na zo’n twee uur begon hij zijn medemuzikanten voor te stellen, en dan denk je ‘Ja, nu gaan ze even het podium af, en komen ze twee minuten later weer terug’. Maar nee: Costello ging gewoon door op z’n elan en reeg “(I Don’t Want To Go To) Chelsea”, “Pump It Up”, “(What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love and Understanding” aan elkaar. Om dan toch nog even wat gas terug te nemen met “Allison” en natuurlijk “I Want You”, in een heerlijke versie vol distortion.

We hebben Elvis Costello al in vele gedaantes zien optreden, maar de rockversie is is zeker een van de betere. En nu hij kankervrij is, kan hij ons nog vele jaren entertainen. Laat maar komen!

———————————-
Google translation

Elvis Costello 26 June 2022 OLT Rivierenhof, Deurne

Elvis Costello is synonymous with quality. And despite a few hiccups, such as a sound mix that occasionally left something to be desired, his passage in the Rivierenhof was again a direct hit. It turns out it's not just 80-year-olds who are on stage for more than two hours uninterrupted these days.

Because yes, Costello was clearly looking forward to it again. At the stroke of half past eight he stormed onto the stage as usual, only to disappear after 140 minutes. At that time, the Englishman browsed through his back catalog, performed a few new songs from A Boy Named If and sprinkled with funny anecdotes. In short, an evening of atmospheric top entertainment.

The good listener could already recognize Costello's voice in the music that came from the speakers before the performance. That was from his band Rusty, with whom he took his first steps in the music world as a teenager. But that reunion tour with acoustic guitars won't happen, oh no, Costello has a desire to rock, and he did it with gusto.

Like launching with “Accidents Will Happen” and “Green Shirt” – both over 40 years old, but they don't sound outdated. It progressed surprisingly well, and The Imposters were doing well. Pianist and keyboard wizard Steve Nieve in particular made us gasp on several occasions: his keyboard strokes sounded like hammer blows, and he conjured sounds from his instruments that actually make us happy.

We were less fortunate now and then by the sound slurry during the guitar duels between Costello and Charlie Sexton, as in “The Death of Magic Thinking”. Both excellent guitarists, but apparently the sound engineer didn't realize they also play together? Because that didn't sound like anything, sorry.

A bit of a shame, because all the musicians were in great shape – drummer Pete Thomas and bassist David Farragher also did an excellent job, Imposter-wise.

But alla, don't worry, Costello didn't let it get to his heart in any way and added a “Watching The Detectives” with a summery reggae tempo to it. And that's where the goosebumps came the first time: at the end he continued quasi a cappella, quieting the entire arena without any problems. There are people who think Costello is a whiny singer, but in the OLT he was excellent in voice. He went up and down the highs and lows without any problem, as often as he liked. And the attendees loved it. Although it was mainly the standing audience that provided the ambiance for the first hour – the seated person was apparently still thinking about what he thought of it now.

Fortunately, Elvis Costello has enough charm and stage experience to draw everyone into his story. He told me about that obscure picture he had found in a record store. And because he thought it was such a cool thing, he decided to play it for us. What exactly “I Don't Want Your Lyndon Johnson” (a typical 60s rock song) is about, is also a mystery to Costello, but it sounded good, and sometimes it shouldn't be anymore.

When you've written as many great songs as Costello it's nice to adjust the arrangements a bit, but unfortunately “(The Angels Wanna Wear My) Red Shoes” got a bit lost. He immediately remedied this with “Penelope Halfpenny”, a wonderfully musing and melancholic song that Costello has a patent on.

Elvis Costello sprinkled the whole evening with compliments for his loyal Belgian fans, although he went wrong when he mentioned “Holland”. Shall we put it down to fatigue? The public certainly forgave him this little lapse.

Bis numbers, another thing where Elvis Costello jumps out of the band. After about two hours he started introducing his fellow musicians, and then you think 'Yeah, now they're going off stage, and they're coming back two minutes later'. But no: Costello just kept going and stringing together “(I Don't Want To Go To) Chelsea”, “Pump It Up”, “(What's So Funny 'Bout) Peace, Love and Understanding” . To slow down a bit with “Allison” and of course “I Want You”, in a wonderful version full of distortion.

We've seen Elvis Costello perform in many guises, but the rock version is definitely one of the better ones. And now that he is cancer free, he can entertain us for many more years to come. Bring it on!
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

sweetest punch
Posts: 5322
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis & The Imposters, Antwerp (Belgium), June 26 & 27 2022

Postby sweetest punch » Wed Jun 29, 2022 3:38 pm

https://luminousdash.be/live/live-revie ... 6-06-2022/

ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS, OLT Rivierenhof, Antwerpen (26/06/2022)

Volgende maand wordt Elvis Costello 68 jaar. Dit jaar bracht hij zijn 32ste studio album The Boy Named If uit waarop we Declan Patrick MacManus horen blaffen als een jonge hond. Blijkbaar heeft hij – nadat hij kanker overwon – terug zin om er wat steviger tegenaan gaan.

Zes jaar geleden stond Costello twee dagen in een uitverkocht OLT en bracht hij twee erg energieke sets. Een paar dagen later moest hij zijn tournee annuleren omdat er een agressief kankergezwel was ontdekt. De “angry young man” liet zich onmiddellijk opereren en het duurde een tijdje om mentaal en fysiek van de operatie te bekomen. In 2020 was er dan de nieuwe plaat Hey Clockface, en nog twee jaar later heeft hij weer een nieuwe plaat uit en is hij klaar om terug de boer op te gaan met zijn Imposters.

Onlangs bracht hij de ep The Resurrection Of Rust uit, die hij opnam met Allan Mayes. Mayes maakte deel uit van de eerst band van Costello Rusty (1972-1973).

Net zoals zes jaar geleden waren beide optredens in een mum van tijd uitverkocht. De man blijft populair door zijn berg aan klassiekers maar ook zijn recente werk is meer dan de moeite waard. Costello trouwde in 2003 met jazz-diva Diana Krall maar blijft toch zijn eigen weg bewandelen. En al maakt hij af en toe een uitstapje naar de jazz of klassiek en werkt hij samen met Burt Bacharach, The Roots, Bill Frisell, The Brodsky Quartet, Allen Toussaint of Anne Sofie von Otter, toch blijft alles wat hij maakt pure en oprechte Elvis Costello met zijn herkenbaar stem en geluid.

Zondag kwam Costello met zijn Imposters (Steve Nieve op keyboards, Pete Thomas op drums, Davey Faragher op bass en Bob Dylan-gitarist Charlie Sexton) op het podium op de tonen van Surrender to the Rhythm van het Rusty album. Hij speelde er verder geen nummers uit maar wilde er toch even reclame voor maken. Het vijftal begon met een nogal veilig openingsnummer Accidents Will Happen, de tournee kreeg dan ook de al even safe titel: The Boy Named If & Other Favourites. Daarna kregen we Green Shirt, eveneens afkomstig van Armed Forces uit 1979. Costello ging even flink terug in de tijd met zijn openingsnummers om daarna terug te keren naar zijn oeuvre uit de jaren 2000 met Either Side of The Same Town, Hetty O’Hara Confidential, The Death of Magic Thinking. Vervolgens liet hij verleden en heden samenkomen in een soort dub mash-up van Watching The Detectives en Invisible Lady (Elvis schreef een nieuwe tekst op dit Charles Mingus nummer voor het album Tonight At Noon… Three Or Four Shades Of Love uit 2002).

Zo ging Costello met zijn band dik twee uur lang aan een sneltreinvaart door met heel veel sterke song. De band klonk strak en Sexton zorgde ervoor dat er veel variatie zat in de typische Costello-sound. Op de tribune hadden mensen last van een geluidsbrij maar als je dicht genoeg bij het podium stond, klonk alles zo goed als perfect. Af en toe werden we getrakteerd op een verhaal uit de oude doos zoals over die eerste keer dat Costello in 1978 in België speelde met Suicide in het voorprogramma.
MacManus had er zin in en speelde zijn nummers of zijn leven er vanaf hing. Wel viel het op dat hij zijn teksten niet meer vanbuiten kende en ze vrijwel constant op de monitor aan het aflezen was.

De meeste songs kwamen (natuurlijk) uit het album The Boy Named If. Die nummers werden dan aangevuld met ouder werk. Af en toe kregen we een cover zoals Truth Drug van Nick Lowe, een ietwat rommelige A Good Year For The Roses van George Jones, natuurlijk ook (What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love & Understanding van Brinsley Schwarz/Nick Lowe en een paar obscure covers van een singletje dat Costello ooit kocht. Naar het einde van de set volgden de klassiekers uit de jaren 70 en 80 (I Don’t Want To Go To) Chelsea, Pump It Up, een wondermooie versie van Alison en een extreme lange, beklijvende versie van I Want You als afsluiter.

Een beetje spijtig dat we altijd dezelfde klassiekers krijgen, nooit Veronica, The Other Side Of Summer of andere songs van eind jaren 80 en de jaren 90, daarom is het natuurlijk een beetje op veilig spelen. Maar dat is wat ons betreft dan het enige minpunt. Costello en The Imposters overtuigden zeker en vast maar verrasten niet echt.

———————————-
Google translation:

ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS, OLT Rivierenhof, Antwerp (26/06/2022)

Elvis Costello turns 68 next month. This year he released his 32nd studio album The Boy Named If on which we hear Declan Patrick MacManus barking like a young dog. Apparently - after he conquered cancer - he feels like going a little harder.

Six years ago, Costello was in a sold-out OLT for two days and performed two very energetic sets. A few days later, he had to cancel his tour because an aggressive cancerous tumor was discovered. The "angry young man" had surgery immediately and it took a while to recover mentally and physically from the surgery. In 2020 there was the new album Hey Clockface, and two years later he has a new album out and he is ready to go back to the farm with his Imposters.

He recently released the EP The Resurrection Of Rust, which he recorded with Allan Mayes. Mayes was part of Costello Rusty's first band (1972-1973).

Just like six years ago, both performances sold out in no time. The man remains popular due to his mountain of classics, but his recent work is also more than worth it. Costello married jazz diva Diana Krall in 2003 but continues to walk his own path. And even though he occasionally takes a foray into jazz or classical music and collaborates with Burt Bacharach, The Roots, Bill Frisell, The Brodsky Quartet, Allen Toussaint or Anne Sofie von Otter, everything he makes remains pure and genuine Elvis. Costello with his recognizable voice and sound.

On Sunday, Costello took his Imposters (Steve Nieve on keyboards, Pete Thomas on drums, Davey Faragher on bass and Bob Dylan guitarist Charlie Sexton) on stage to the sounds of Surrender to the Rhythm from the Rusty album. He didn't play any more songs, but he wanted to advertise it anyway. The five started with a rather safe opening track Accidents Will Happen, the tour was given the equally safe title: The Boy Named If & Other Favorites. Then we got Green Shirt, also from Armed Forces from 1979. Costello went back in time for a while with his opening numbers and then returned to his body of work from the 2000s with Either Side of The Same Town, Hetty O'Hara Confidential , The Death of Magic Thinking. He then merged past and present in a kind of dub mash-up of Watching The Detectives and Invisible Lady (Elvis wrote new lyrics to this Charles Mingus song for the 2002 album Tonight At Noon… Three Or Four Shades Of Love).

For example, Costello and his band went on at a fast pace for more than two hours with a lot of strong song. The band sounded tight and Sexton made sure there was a lot of variation in the typical Costello sound. In the stands people were bothered by noise but if you were close enough to the stage everything sounded just about perfect. Every now and then we were treated to an old-fashioned story such as the first time Costello played in Belgium in 1978 with Suicide as the support act.
MacManus felt like it and played his songs as if his life depended on it. It was noticeable, however, that he no longer knew his texts by heart and that he was reading them almost constantly on the monitor.

Most of the songs came (of course) from the album The Boy Named If. Those numbers were then supplemented with older work. Occasionally we got a cover like Truth Drug by Nick Lowe, a somewhat messy A Good Year For The Roses by George Jones, of course also (What's So Funny 'Bout) Peace, Love & Understanding by Brinsley Schwarz/Nick Lowe and a few obscure covers of a single Costello once bought. Towards the end of the set, the classics from the 70s and 80s (I Don't Want To Go To) Chelsea, Pump It Up, a wonderful version of Alison and an extremely long, haunting version of I Want You followed as a closing.

It's a bit of a shame that we always get the same classics, never Veronica, The Other Side Of Summer or other songs from the late 80s and 90s, so it's of course a bit safe to play. But that's the only downside as far as we're concerned. Costello and The Imposters certainly convinced but did not really surprise.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.


Return to “Elvis Costello General Discussion”

Who is online

Users browsing this forum: Bing [Bot], migdd and 56 guests